Zeggen wat je echt denkt. Daar is moed voor nodig. Niet iedereen doet het graag. Zelfs als je direct bent, goudeerlijk of het hart op de tong hebt. Velen van ons hebben van jongs-af-aan geleerd om ons ‘goed’ te gedragen. Je juist niet uit te spreken. Denk aan gezegdes als een ‘leugentje om bestwil’, ‘je tong afbijten’, ‘op je handen zitten’, ‘je woorden inslikken’, ‘niet buiten je boekje gaan’, ‘spreken is zilver – zwijgen is goud’…
Tuurlijk is het ook soms beter om je mond te houden. Je wil de ander niet kwetsen, je wilt niet degene zijn die moeilijk doet of er altijd iets van zegt, of een conflict aanwakkert. Maar zou het niet prettig zijn om vaker wel te zeggen wat je denkt. Omdat onuitgesproken zaken dan niet gaan zitten broeien. Omdat we elkaar zo beter leren kennen. Omdat we leren van elkaars mening. Omdat er zo meer kaarten op tafel komen?
Het ironische is waar we ervoor kiezen om niets te zeggen, communiceren we vaak wel. Bijvoorbeeld door in te slikken wat je wilde zeggen, maar wel de volgende vergadering af te zeggen. Of erover te roddelen met anderen. Een cynisch grapje te maken in een vergadering. Af te haken en niet meer mee te doen in een gesprek. De boel vertragen door te zeggen er eerst nog eens goed over na te moeten denken. Uit contact gaan. We doen het allemaal wel eens. Juist dit soort ‘verwarrende communicatie’ zorgt voor gedoe. Het verslechtert het vertrouwen en de motivatie. Mensen voelen dat er iets is. Gaan aannames doen. Of onterechte conclusies trekken.
Hoe zeg je dan wel wat je wilt zeggen? Dat is voor iedereen anders. Maar wat vaak goed werkt is door vanuit jezelf te spreken. Zonder beschuldigingen of verontschuldigingen. Te zeggen dat jij nog twijfelt bijvoorbeeld. Of dat jij het anders ziet. Dit voor jou niet werkt, maar de ander vrij is dat wel zo te doen. En door te bedenken dat je de ander ook verder helpt als jij aangeeft hoe jij dingen ziet. En dat niets zeggen ook een keerzijde heeft.
We kunnen ook elkaar helpen om ons beter uit te spreken. Door expliciet nieuwsgierig te zijn naar de mening van de ander. Of te vragen ‘wie denkt hier heel anders over? Vaker stiltes te laten vallen, zodat de ander denktijd heeft en de woorden bij elkaar kan vinden om zich uit te spreken.
Een stem is een krachtig iets. Het kan de manier waarop mensen denken veranderen. Echter het kan niets, als je je mond houdt.
PS: wil je hierover met mij verder praten, ben je altijd welkom.